آزمایش آنتی بادی میکروزومی

آزمایش آنتی بادی میکروزومی

چرا باید آزمایش شود؟

برای کمک به تشخیص هپاتیت خود ایمنی و تمایز آن از سایر علل آسیب کبدی

چه زمانی باید آزمایش شود؟

هنگامی که هپاتیت دارید که پزشک شما مشکوک است ممکن است به دلیل یک فرآیند مرتبط با خود ایمنی باشد.

نمونه مورد نیاز است؟

نمونه خونی که از رگ بازوی شما گرفته شده است

آمادگی آزمایش لازم است؟

خیر

چه چیزی در حال آزمایش است؟

آنتی بادی های میکروزوم نوع ۱ کلیه (ضد LKM-1) کبد، خود آنتی بادی هستند، پروتئین هایی که توسط سیستم ایمنی بدن تولید می شوند و آنزیم خود به نام سیتوکروم P450 2D6 (CYP2D6) را شناسایی کرده و هدف قرار می دهند، پروتئینی که عمدتاً در سلول های کبد یافت می شود. ایجاد آنتی بادی های ضد LKM-1 به شدت با هپاتیت خودایمنی نوع ۲ مرتبط است. این آزمایش میزان (تیتر) آنتی LKM-1 (یا آنتی بادی علیه CYP2D6) در خون را شناسایی و اندازه گیری می کند.

هپاتیت خود ایمنی یک التهاب حاد یا مزمن کبد است که می تواند منجر به سیروز کبدی و در برخی موارد نارسایی کبدی شود. این هپاتیت است که به علت قابل شناسایی دیگری مانند عفونت ویروسی، قرار گرفتن در معرض دارو یا سم، اختلال ارثی یا سوء مصرف الکل ایجاد نمی شود. هر کسی ممکن است به این اختلال مبتلا شود، اما اکثر افراد مبتلا زنان هستند.

توافق کلی وجود دارد که دو نوع اصلی هپاتیت خود ایمنی وجود دارد (بحث در مورد اینکه آیا نوع سوم متمایز وجود دارد یا خیر ادامه دارد). نوع ۱ شایع ترین شکل هپاتیت خود ایمنی در ایالات متحده است و با وجود آنتی بادی های ماهیچه صاف (SMA) در خون مرتبط است. نوع ۲ کمتر شایع است و شدیدتر است. این بیماری با آنتی بادی های ضد LKM-1 مرتبط است و در درجه اول دختران جوان را تحت تاثیر قرار می دهد و در اروپا شایع تر از ایالات متحده است.

سوالات رایج

چگونه استفاده می شود؟

آزمایش آنتی بادی میکروزومی نوع ۱ کلیه کبد (آنتی بادی ضد LKM-1 یا CYP2D6) عمدتاً همراه با آنتی بادی عضله صاف (SMA) و آزمایش آنتی بادی های ضد هسته ای (ANA) برای کمک به تشخیص هپاتیت خود ایمنی و تمایز بین دو مورد اصلی استفاده می شود. انواع، نوع ۱ و نوع ۲.

این آزمایش‌ها ممکن است برای پیگیری یافته‌های غیرطبیعی آزمایش کبد، مانند افزایش مداوم آلانین آمینوترانسفراز (ALT)، آسپارتات آمینوترانسفراز (AST) یا بیلی روبین استفاده شوند. ممکن است آزمایش‌های دیگری مانند ایمونوگلوبولین‌ها تجویز شود، زیرا ممکن است با هپاتیت خودایمنی و/یا هپاتیت B و/یا هپاتیت C افزایش یابد تا هپاتیت ویروسی رد شود.

چه زمانی انجام  می شود؟

آزمایش anti-LKM-1 ممکن است زمانی سفارش داده شود که یک پزشک در حال بررسی بیماری کبدی یک فرد باشد و بخواهد بین علل مختلف آسیب کبدی تمایز قائل شود. ممکن است همراه با تست های دیگر مانند تست SMA و ANA سفارش داده شود. این آزمایش‌ها معمولاً زمانی تجویز می‌شوند که فرد با علائم و نشانه‌هایی مانند خستگی، ضعف و زردی مراجعه کند و در آزمایش‌های معمول کبدی یافته‌های غیرطبیعی داشته باشد.

 

 

علائم و نشانه های مرتبط با هپاتیت خود ایمنی نیز ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • خارش
  • یک کبد بزرگ شده
  • دردهای مفصلی
  • ناراحتی شکمی
  • عروق خونی غیر طبیعی در پوست (آنژیوم عنکبوتی)
  • حالت تهوع یا استفراغ
  • ادرار تیره
  • از دست دادن اشتها
  • مدفوع رنگ پریده یا سفالی
  • درد عضلانی (میالژی)
  • در زنان، عدم قاعدگی (آمنوره)
  • بثورات پوستی
  • تجمع مایعات (ادم)

بسیاری از این علائم و نشانه‌ها مختص هپاتیت خودایمن نیستند. آنها همچنین با علل دیگر آسیب کبدی و با شرایط دیگر دیده می شوند.

نتیجه این تست چه چیزی را نشان می دهد؟

مقدار یا تیتر بالای anti-LKM-1 نشان می دهد که احتمال دارد فرد مورد آزمایش هپاتیت خودایمنی نوع ۲ داشته باشد، اما نتیجه قطعی نیست. بیوپسی کبد ممکن است برای ارزیابی بافت کبد از نظر آسیب و اسکار برای کمک به تایید تشخیص انجام شود.

اگر تست anti-LKM-1 منفی باشد، اما SMA و/یا ANA مثبت باشد، احتمالاً فرد به هپاتیت خودایمنی نوع ۱ مبتلا است.

اگر هر دو منفی باشند، علائم فرد احتمالاً به دلیل علتی غیر از هپاتیت خودایمن است. با این حال، این شرایط به طور کامل منتفی نیست. همه افراد مبتلا به هپاتیت خود ایمنی آنتی بادی های ضد LKM-1 یا SMA تولید نمی کنند. برخی از افراد اتوآنتی بادی های دیگری تولید می کنند که به ندرت آزمایش می شوند

آیا چیز دیگری هست که باید بدانم؟

سطوح anti-LKM-1 ارتباط نزدیکی با شدت علائم یک فرد یا پیش آگهی آن فرد ندارد. سطوح ممکن است در طول زمان متفاوت باشد.

افراد مبتلا به هپاتیت خودایمنی نوع ۲ ممکن است به سایر اختلالات خودایمنی مانند دیابت یا تیروئیدیت نیز مبتلا باشند.

افراد مبتلا به هپاتیت C مزمن گاهی اوقات ممکن است نوع متفاوتی از آنتی بادی ضد LKM ایجاد کنند که گاهی اوقات به عنوان ضد LKM3 شناخته می شود. این نوع آنتی بادی با روش های معمول تست ضد LKM-1 شناسایی نمی شود و معمولاً برای آن آزمایش نمی شود.

آزمایش ANA اغلب همراه با تست SMA انجام می شود. این نشانگر یک فرآیند خودایمنی است و با چندین اختلال خود ایمنی از جمله هپاتیت خودایمنی نوع ۱ مرتبط است.

آیا همه افرادی که آسیب کبدی دارند باید از نظر آنتی بادی های میکروزومی نوع ۱ کلیه (anti-LKM-1) آزمایش شوند؟

این معمولاً ضروری نیست. بیشتر موارد هپاتیت به دلیل قابل شناسایی دیگری است. با این حال، اگر فرد دارای علائم یک دختر جوان بدون سایر عوامل خطر باشد و/یا پزشک به یک فرآیند خودایمنی مشکوک باشد، ممکن است آزمایش ضد LKM-1، ANA و SMA انجام شود.

آیا آنتی LKM-1 هرگز از بین خواهد رفت؟

نه. سطوح ممکن است در طول زمان متفاوت باشد، اما هنگامی که اتوآنتی بادی ها ایجاد شدند، در طول زندگی فرد وجود خواهند داشت.

آیا می توانم بیش از یک علت هپاتیت داشته باشم؟

آره. به عنوان مثال، هپاتیت خودایمنی می تواند همراه با یک هپاتیت ویروسی مانند هپاتیت B یا هپاتیت C وجود داشته باشد و با آسیب کبدی ناشی از سوء مصرف الکل بدتر شود. از آنجایی که درمان هپاتیت به علت آن بستگی دارد، بسیار مهم است که پزشک شما علت(های) زمینه ای بیماری شما را بداند.

هپاتیت خود ایمنی با چه سرعتی پیشرفت می کند؟

پیش بینی سیر و شدت هپاتیت خودایمنی دشوار است. ممکن است حاد یا مزمن باشد. برخی از افراد برای سال‌ها هیچ علامتی ندارند یا علائم کمی دارند و زمانی تشخیص داده می‌شوند که آزمایش‌های معمول کبد غیرطبیعی باشد. افراد مبتلا به هپاتیت خودایمنی نوع ۲ اغلب موارد شدیدتری دارند، اما معمولاً با درمان مناسب قابل کنترل است. درمان مناسب برای محدود کردن آسیب کبدی مهم است. برای کسب اطلاعات بیشتر، با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود مشورت کنید و پیوندهای مرتبط را مشاهده کنید.

اگر این آنتی بادی CYP450 2D6 را هدف قرار می دهد، چرا به آن میکروزوم-۱ کلیه ضد کبد (ضد LKM-1) می گویند؟

این آنتی بادی در ابتدا با استفاده از بافت کبد و کلیه شناسایی شد، از این رو آنتی LKM-1 نامیده شد. با این حال، پروتئین خاص در آن بافت هایی که آنتی بادی آنها را هدف قرار می دهد (آنتی ژن اصلی) از آن زمان به عنوان سیتوکروم P450 2D6 (CYP2D6) شناسایی شده است. این پروتئین آنزیم اصلی است که حدود ۲۵ درصد داروها و همچنین مواد سمی را متابولیزه می کند. عمدتاً در سلول‌های کبد و کلیه، عمدتاً در ساختارهایی به نام میکروزوم یافت می‌شود.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگو شرکت کنید؟
نظری بدهید!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.